John en Martine zochten een huis voor de boekenverzameling. Ze hadden een leuke woning gevonden maar daar moest aan verbouwd worden. Zo kwamen ze bij mij terecht. Toen ze na de verbouwing er introkken was de benedenverdieping precies was ze hadden gehoopt. Een mooie open keuken met grote leestafel, een schuifpui naar de opgeknapte tuin én er was een ruime bibliotheek naast de voordeur op de plek van de voormalige garage gekomen. Dat was de grootste wens. Het was een flinke verbouwing maar ze hadden ons advies ter harte genomen. Koop een goedkoper huis op een goede locatie en verbouw het met het resterende geld. De hele verbouwing werd binnen een maand uitgevoerd en we bleven, ook hier, keurig binnen budget.

Nu hoefden nieuwe boeken niet mee naar boven of in de toch al uitpuilende boekenkasten geparkeerd te worden. Nieuwe aanschaffen konden meteen meegenomen worden naar het tafeltje bij het grote raam in de bibliotheek. Omdat we een paar duizend euro binnen budget waren gebleven, werden met het extra geld Martines ouders’ fauteuils opnieuw gestoffeerd. Ze zaten geweldig en het was direct één van de favoriete plekjes. De kinderen hadden ook hun favoriete leesplekjes gevonden. Wat ze zo lekker aan de benedenverdieping vonden was dat de geur van de koffie zo vanuit de keuken de bibliotheek instroomde. Aan de leestafel werden vaak boeken besproken en zo ontstond meer interesse in de favoriete genres van een ander gezinslid.

Er was zelfs genoeg ruimte in het budget voor het aanpassen van de tuin. Die was bij de vorige bewoners gedomineerd door de te grote vijver. Met behulp van de hovenier werd die gedempt en ook in de tuin kwamen een paar hoekjes voor boekjes. De tuin was niet groot maar de hovenier had er een soort cottagetuin van gemaakt met slingerpaadjes. Zo was er plek voor drie beschutte hoekjes plus een heerlijk terras. Achterin de tuin was nog een schuur voor de fietsen en door het slimme tuinplan zag je die bijna niet meer.

Laatst sprak ik John weer. Oh, het huis was nog steeds fantastisch. Ze waren allemaal zo blij en het had het gezin alleen maar goed gedaan. Toch zag ik hem nog wat bedenkelijk kijken. Hij mompelde iets van vijver en lieslaarzen. De jongste zoon had door een vriendje geleerd over vissen. “Vissen! Ik heb in mijn hele leven nog geen hengel aangeraakt. Waar komt die belangstelling vandaan? Zo meteen moet die vijver weer terug, maar dat gaan we echt niet doen hoor. Vissen, brrr.”