Hij was gestopt met zijn boerenbedrijf en had de “hele handel” verkocht. Niet om te gaan rentenieren maar om op een andere plek iets nieuws op te bouwen.

Het werd een hele grote boerderij, rijp voor verbouwing. Op een schitterende locatie, glooiend landschap, prachtig uitzicht. De constructie stond en hoefde niet vervangen te worden, maar al het andere moest aangepakt worden; ramen, elektra, leidingen en het betere breek- en bouwwerk. De nog niet bestaande tuin en bestrating zouden ook worden aangepakt. Binnen anderhalf jaar was de basis klaar.

In het voorhuis kwam de woonkamer, kantoor, ouderslaapkamer en de en suite. Boven ruime kinderslaapkamers en 2 badkamers. Op de deel was de ruime woonkeuken, de bijkeuken en een inpandige berging gekomen. Hij had het meeste zelf gedaan, tenslotte ben je als boer ook aangewezen op allerhande vaardigheden. Er was geen budget en geen tijdspad, de lol zat ‘m in het verbouwen zelf.

De boerderij had nog een paar bijzondere details waaronder een prachtige muurschildering boven de haard en een bedstee. De andere kant van de bedstee kon mooi als wc fungeren. Als je wilde kon je vanuit de wc het dubbele deurtje van de bedstee nog openen. Keek je recht de opkamer in, handig als je wilt blijven meepraten met je bezoek.

Wat ik mooi vond was de visie en hoe dit uitwerkte in de details. Hij was begonnen bij de bodem en alle leidingen. Een meterkast waar je u tegen zegt en een paar slimme oplossingen. Een slimmigheidje wat ik nog wel eens adviseer bij gezinnen; een ladekastje op de kopse kant van het kookeiland met voor ieder gezinslid een laatje voor sleutels, portemonnee en mobiel mét oplaadmogelijkheid.

Uiteraard vallen dingen anders uit dan gepland, maar waar ik de meeste bewondering voor had was zijn houding. “We wonen hier mooi, de rest komt wel als je maar project voor project aanpakt” Hij liet mij trots zien wat hij van plan was met de schuren. Ik zag een deurtje waar je bij een antiquair goud geld voor moet betalen. De afgebladderde verf is nog steeds helemaal hip, de grijze tint je van het en het hangt zelfs natuurlijk scheef. Eén raampje is eruit en bij het ander is het licht diffuus door het spinrag.

Hij heeft niet gezien dat ik er een foto van nam. Ik ben verliefd…. Zucht.

En hij? Hij is ook verliefd, op zijn vrouw en dolgelukkig met de stek en zijn kinderen waarvan inmiddels de aanhang ook niet meer weg wil.