Ze wilden graag dat ik kwam kijken zodat we een grove begroting konden maken. Het was een warme, zeg maar gerust bloedhete dag. Zo’n dag waarbij het zweet je uitbreekt als je maar één stap buiten de auto zet. Het huis lag er schitterend bij. De lekkageplekken vielen wel mee en het leek van binnen goed droog alhoewel er al anderhalf jaar niemand woonde.

Het gras aan de zijkant van het perceel groeide hoog en tussen het perceel van de buren en “ons” huis was een dichte haag. Oorspronkelijk was dat perceel samen met dat van ons geweest en nu was het gesplitst. Terwijl we buiten aan het praten waren zagen we iets bewegen in de buurt van de haag. En verderop bewoog ook wat en nog wat. Terwijl het dichterbij sloop, zagen we wat het was. Er waren blijkbaar jonge katjes bij de buren. Dit waren overduidelijk boerderijkatjes. Zeer speels en bijna fel. Maar zeer vertederend, schattig en ze toverden met z’n allen een grote glimlach op onze gezichten.

Het licht en water waren nog steeds aangesloten en alle deuren konden nog open en dicht. En daar was het dan zo ongeveer mee gezegd. Dit was een kwestie van compleet strippen (inclusief het asbest) en opnieuw indelen, serre bouwen voor een ruimere woonkamer, muurtjes weghalen en verstevigingsbalken erin. Vloerverwarming, nieuwe badkamers creëren, nieuw dak, nieuwe pui. Al met al zou het al gauw ruim anderhalve ton gaan kosten. Dat zet druk op de vraagprijs. Verder wilden we weten of onze plannen wel doorgang konden vinden. Hoog tijd om maar eens met de gemeente te gaan praten.

Terwijl we weer buitenkwamen en daar aan het rekenen sloegen, kwamen de katjes weer terug. Nu wisten we wel dat je dit soort half verwilderde katjes niet moet aanhalen maar dat werd versterkt door wat er achter de katjes aankwam. De moeder, vader en nog een rits volwassen geïnteresseerden sloten ons langzaam in. Die volwassenen waren helemaal niet zo nieuwsgierig, eerder beschermend. Als ware tijgermoeders keken ze ons aan. We kozen redelijk vlot eieren voor ons geld. Tijd om af te druipen.

De week erna konden we bij de gemeente komen. De ambtenaar vertelde ons heel vriendelijk dat we er best een nieuw dak om mochten zetten maar dat de meeste andere verbouwingsplannen niet door konden gaan omdat de kattenburen, die op de andere helft van ons perceel woonden, alle rechten tot verbouwen al hadden opgebruikt. Het huis lag in een natuurreservaat en dus zou de gemeente streng toezien op een eventuele verbouwing. Het was daar niet voor niks zo mooi. Het huis mocht maar 20m2 vergroot worden. Al onze hoop werd door de gemeente  met de grond gelijk gemaakt. Zo streng hadden we niet verwacht. De gemeente bleek ook een tijgermoeder.  Nieuwbouw mocht wel. Echter nieuwbouw zou veel duurder uitvallen dus kon het hele verhaal niet doorgaan.

Ik begrijp die tijgermoeders wel, ze beschermen eigenlijk jezelf. Dank je wel tijgermoeders!!